Nederland Datum:03 09 08
We gaan uiteindelijk terug naar Nederland! Het zat al in de planning het maar nu gaat het dan opeens heel erg snel. Al onze winterkleding ligt in ons huis in Amsterdam - maar met huurders die niet willen betalen en weigeren om te verhuizen ook al is het contract afgelopen, tja dan is winterkleding wel de minste van al onze problemen! 'Neem maar contact op met onze advocaat', is het laatste wat we gehoord hebben. Wij zullen ons niet neerleggen bij de uitspraak van de huurcommissie die niet alle bewijsstukken heeft meegeteld, en zo op een mega laag huurbedrag is uitgekomen. Het voorgestelde bedrag is zo belachelijk laag dat we er niet eens onze hypotheek van kunnen betalen laat staan de kosten als: gas, water, licht, gemeente belasting. Zo wordt het het onmogelijk voor ons om te verhuren. In het kort: dit grapje gaat emmers met geld kosten. Als ik onze situatie aan anderen vertel zijn ze vol ongeloof. 'Hoe bedoel je: je kunt niet in je eigen huis, de huurders willen er niet uit?´ naar de top

Zo frustrerend als het klinkt, is het ook voor ons. Ze zitten met hun reet op onze meubels en hebben al twee maanden de huur niet betaald, omdat ze zelf een 'gedachte' hadden over 'hoeveel' huur ze de rest van hun tijd in ONS HUIS zouden gaan betalen. Het is ons huis, dus als er iemand met een voorstel komt dan zijn wij het. Sorry, maar er zit maanden van frustratie achter mijn woorden. Ik vraag me echt af: 'Wat is er mis met die mensen?' Het typische is dat Marieke op de dag dat we een afspraak hadden gemaakt om het huis op te leveren, ze er gewoon niet waren - onze post hadden ze ook al maanden niet meer doorgestuurd. Ze doen gewoon waar ze zelf zin in hebben, zonder in acht te nemen wat er afgesproken is. Ze wisten heel goed dat het maar voor 1 jaar was, ze hebben gelogen over het feit dat ze de huuropzeg niet ontvangen hebben, ze hebben de post al maanden niet doorgestuurd. Het zijn gewoon KRAKERS!

Als je een beetje sociaal normaal bent komt dat niet in je hoofd op: als je een leuk huis huurt, de eigenaars van dat huis een mes in hun rug te steken. Want zo voelt dat, en waarom? Zij zoeken een woning, wij hebben er een te huur, waarom maken ze het moeilijker dan dat het is? Zoek gewoon een andere woning als je de onze niet kan betalen IPV ons het leven zuur te maken. Afijn, wij gaan zoals gepland naar Nederland, Amsterdam om weer in ONS huis te wonen. naar de top

Ik ben boos maar ook zo teleurgesteld, ik had gehoopt dat ik een beter inzicht had in mensen. Door deze affaire zou je bijna het vertrouwen in mensen opgegeven. Zelfs de mensen die er netjes en normaal uitzien aan de buitenkant kunnen behoorlijk bedorven van binnen zijn. Wij hebben jaren gehuurd van andere mensen en het is nooit in mijn hoofd opgekomen ze te naaien. En hier voelt het alsof het een vooropgezet plan was. 'We nemen een duurdere woning en halen we de huurcommissie erbij, Haha, en dan blijven we lekker zitten, haha, ik ben het centrum van de universe en heb schijt aan anderen, HahahaHiihoaaa'! En onder het mom van:' jullie zitten lekker verweg met je twee kinderen, je kunt er toch niets aan doen...' Berna en David: 'jullie moeten je schamen'. naar de top

Gelukkig heeft Björn een baan kunnen vinden! 20 oktober kan hij aan de slag. Gelukkig want we zitten met twee twee huren in Nederland! Nu zijn wij laat met het opzeggen van ons huis in Perth en hebben een eigen huis met krakers! Tja, we gaan weg met zijn tweeën en een huis en komen terug als 'familie' maar zonder eigen plek - de redenen waarom wij in eerste instantie een huis in Amsterdam hebben gekocht! naar de top

Kijk eens hoeveel woorden is nu aan die twee heb verspilt? Zonde van deze pagina! Zonde van jullie tijd! Ik beloof: nu de leuke dingen van ons leventje hier in Perth! Verder over de afgelopen maand, en wat een heerlijke maand was dat! Hoewel het begin een beetje dramatisch was:

Tobias in het ziekenhuis Datum:03 09 08
Tobias heeft ene hele nare hoest gekregen. Ik kijk het een paar dagen aan, en dan hou ik het niet meer uit. Ik ga met het naar de SJOG afterhours. Hij slaapt als ik binnenkom. De dokter kijkt naar hem en doet erg ongeïnteresseerd. Ze luistert naar zijn longetjes en zegt dat dat 'fine' is. Tobias huilt maar je hoort hem bijna niet omdat hij zo hees is. Ik leg uit, dat hij normaal een hele goede stem heeft en dat hij zo een keelpijn heeft, als hij hoest zie je dat dat zeer doet. Hij is erg rusteloos. Als Tobias op een gegeven moment een grote wind laat (zoals babies dat heerlijk kunnen doen) zegt ze: 'dat was het wat hem dwars zat'. Ik voel me dus niet serieus genomen. Wat opvallend is dat ze hem temperatuurt met een oor-thermometer. Later hoor ik in het ziekenhuis dat je die bij babies helemaal NIET kunt gebruiken... naar de top

Als ze klaar is met haar onderzoek zegt ze: 'I give you two options..' Je kunt naar het PMH gaan ( het kinderziekenhúis) gaan of naar huis gaan en panadol proberen'. Liever niet naar het ziekenhuis, eigelijk, denk ik, panadol dan maar? Ik stel haar de vraag direkt, 'Wat raad jij me aan?' En ze komt weer met die 'twee opties'. 'Het is je eigen keuze'... Ja, kom nou, zo ken ik er ook nog een paar. Ik betaal 80 dollar voor haar geweldige advies, haal panadol en rij naar huis. Na nog een slechte nacht rij ik de volgende ochtend direkt naar het kinderziekenhuis. naar de top

Daar sta ik dan in de lege wachtkamer met een wit gezicht. Binnen gekomen worden we gelijk geholpen en zie ik meer van die moeders met witte gezichten. Ik moet huilen, en ik stotter: 'I love him so much..' Er lopen dames rond die mentale ondersteuning geven, ze brengen me een kopje koffie. Ik denk even niet aan de borstmelk en neem, zwart en sterk. De aardige zusters zijn zo lief en professioneel, ze verklaren alles wat ze doen, en terwijl ik hem probeer gerust te stellen krijgt hij een infuus in zijn kleine handje. Er wordt bloed afgenomen en een neusproef. Al snel komen ze met het bericht dat hij bronchitus heeft. Voor babies gevaarlijk. Hij is zo klein en zijn longetjes moeten zo hard werken. Peuters en volwassenen worden verkouden en hoesten een beetje maar de kleintjes worden erg ziek en moeten vaak aan het zuurstof om ze te helpen ademen. Het wordt veroorzaakt door een virus. Er zijn meerdere visussen waar je Brochitus van kunt krijgen en die zijn allemaal erg besmettelijk. naar de top

Wij komen op de kamer te liggen met een ander babietje die hetzelfde virus heeft als Tobias. Het is eem heel klein kindje 10 weken te vroeg geboren. De dag dat Tobia naar huis mag, wordt het kindje verplaatst naar de Intensive care. Ik blijf maar denken aan dat kleine lichaampje dat zo hard moest werken voor zijn zuurstof. Een andere vader waar ik mee praatte, vertelde dat zijn kindje een onbekend virus heeft en in de arm van het kindje is een bot ontsteking ontdekt. Het babietje huilt heel veel. Ook nu we thuis zijn denk ik nog regelmatig aan die kindjes. Ik ben zo blij dat alles weer goed gaat met Tobias, ik bid stil in mijn hoofd voor alle andere zieke kindjes op de hele wereld, omdat dat het ergste is wat je als ouder kan overkomen. naar de top

Opa en Oma Datum:03 09 08
Mijn ouders haalt Björn midden in de nacht af van het vliegveld. Ondanks dat we naar Nederland komen wilen ze toch tobias zien nu hij zo klein is en nog even van Australie genieten nu we er nog zijn. Ik glip even mijn bed uit om ze te verwelkomen. De nacht is zwoel en dat belooft een goed zonnig begin van hun vakantie. (Haha, dat was ijdele hoop!) Ze hebben een goede reis gehad, en kruipen na een douche gelijk hun bedje in. De computerkamer is voor de gelegenheid omgetoverd tot logeerkamer. Joakim vond dat natuurlijk super, alles verplaatsen en ons voor te bereiden op visite.


Extra aandacht voor de kidz
Joakim op berenjacht
hej BlueEyes
Vanaf dag 1 voelt het allemaal heel natuurlijk aan. Joakim vind het helemaal niet wennen. 'Daar zijn opa en oma dan!' Ze hebben weer een heleboel kadoos meegenomen, kleine pakketjes die we in de zon aan de ontbijttafel uitpakken. Kaartjes, kleertjes en boekjes voor de mannetjes! Iedereen bedankt voor alles! Een HIT is de kikkertas. In het begin lachen we er nog om, later is dat wel anders. De tas, tot aan de rand gevult met BOEKEN, moet overal naar toe. Het is veel te zwaar voor Joakim natuurlijk, hij loopt er krom van. Als hij ook iets in zijn hoofd heeft gaat het er onmogelijk uit. Elke ochtend gaan we op 'berenjacht' we zingen het 'berenlied' en maken veel herrie zodat opa en oma wakker worden. Dan kruipt Joakim bij hun in bed en volgt Tobias ook al snel. Samen genieten ze zo van de extra aandacht. Maar zelfs met opa en oma erbij blijft het: 'Mama-doe-J-het'! Wat ik wel anders had ingeschat. naar de top

Foodhall
Het eerste weekend doen we rustig aan en besluiten 's avonds naar de Foodhall te gaan om een hapje te eten. Dat is een geweldig Australisch instituut waar je eerst aan moet wennen, en je daarna aan moet over gegeven. Ik ga niet zo ver om dit als 'uit-eten' te zien, maar gewoon een avondje genieten van een geweldige happy Joakim. Hoewel, niet alleen een gelukkig kind hebben we vanavond maar ook een gelukkige opa. Hij vind het helemaal super. 'Als hij alleen zou zijn, zou hij er ELKE dag eten'. (Dat is weer zo een typische 'Opa' uitspraak.) Joakim gaat achteraf nog een ijsje met opa halen en zijn avond kan niet meer stuk. Gelukig is hij niet een jongetje dat altijd zeurt om ijs of snoep. Als hij het een keer krijgt is hij er heel erg blij mee, maar als ik 'nee' zeg dat is het ook goed. naar de top

Opa en Oma
Opa gaat dagelijks wandelen, hele afstanden legt hij af. Via Perth, langs de rivier naar Fremantle. Naar Floreat en Scarbourough We kunnen hem ook altijd erop uit sturen voor boodschapjes. 'Pak melk', hoef je ik maar te zeggen, en weg is hij. Zo loopt hij soms drie keer op een dag nar de IGA voor een kleinigheidje, zo blijft hij bezig. Oma neemt het maken van een jasje voor Joakim op zich. De wordt nog een heel werk, en de dag voor vetrek zit ze nog voor over gebogen om de laatste zoompjes met de hand te doen. Omdat ik zulke leuke ideeen had die niet zo gemakkelijk te realiseren waren met de naaimachine. Opa gaat ook een keer tennissen bij Floreat Tennisclub. Hij komt met hangende schouders terug... het niveau was erg hoog en hij werd zonder pardon van de baan geslagen. Hij voelt zich een beetje lullig. Dat is me hier wel vaker op gevallen. Het niveau van de 'gewone' sporter ligt erg hoog. Jammer voor opa, hoewel hij zijn verlies als een man draagt. naar de top

We zijn een hele dag aan het snoeien, de tuin knapt zienderogen op! Al het dode hout proberen we weg te halen en de walnootboom krijgt ook de zaag van dichtbij te zien. Opa staat boven op de deksel van de groenbak en ik ben bang dat hij er doorheen valt! Als ik even boodschappen doe en terugkom is oma nog steeds aan het slepen met takken.

GROOT vuilnis ophaal
Overal staan grote hopen afval in het gras. Het is weer de halfjaarlijkse grootvuil ophaal en dat betekent onrustig afwachten tot je het geluid hoort van drie grote trucks en many-many bobcats. En dan is het zover. Joakim stormt met opa naar buiten en kijkt met groot ontzag naar de zongebrande stoere echte mannen die alles in een zweep oppakken en dumpen. Hij zwaait en kwijlt...nu weer een half jaar wachten... naar de top

De week vliegt voorbij en mijn ouders hebben helemaal geen last van Jetlag. De nachten zijn nog steeds best fris, maar ze slapen misschien wel daarom heel goed. Opa gaat aan de wandel, en oma en de rest doen 'coffees'. Samen koken we heerlijk eten 's avonds en praten we over wat we gezien en gedaan hebben. Tobias heeft uiteindelijk zijn eerste prikjes gekregen. Arme jongen, hij was een aantal dagen een beetje van de leg. Maar verder 'no drama's'.


Rottnest Island
Dikke trui aan!
Opa gaat het eiland drie x rond
Rottnest Island
We gaan vier dagen naar Rottnest Island. We zijn er twee jaar geleden ook geweesd met mijn ouders maar toen alleen 1 dagje. Het weer zit niet mee en we hebben hele hoge golven op de heenweg. Ik ben kotsmisselijk maar net als ik een tasje vrij maak (Burp) komen we aan. Joakim en oma zien ook groen! Het huisje staat op een super plek. We zien de (grauwe) zee en de (boze donkere) lucht. Opa presteert het om elke dag het eiland rond te fietsen. We wandelen naar een van de mooie strandjes en spelen voetbal voor het huisje. Tussen de buien door kunnen we toch heel veel doen. Opa is ondertussen veslaaft aan het internet, want je MOET natuurlijk wel op de hoogte blijven van a)het nieuws: de telegraaf en het AD, en b)de voetbaluitslagen (ook de regionale voetbal uitslagen). Hij pikt het best goed op dat 'internetten' en is helemaal onder de indruk van www.uitzendinggemist, waar hij een avond het nieuws en Nova kijkt. 'Nou, nou, Renaat, dat is toch NIET te GELOVEN, wij zitten helemaal hier en we kunnen gewoon Nederlandse programma's kijken!' Goed dat opa uiteindelijk onder zijn steen vandaan is gekropen. naar de top

Heerlijk eten samen (wijntje erbij)
Wat ben jij sterk!
Bibbelmun track
B weg een weekje Datum:03 09 08
Björn moet een weekje naar Labuan. Wij vermaken ons met feestjes. Evelyna heeft een boodschap achtergelaten om langs te komen om de Nationale Piratendag mee te vieren. (Qu'est ce que c'est?) Daar gekomen blijkt er niets piratenachtig aan het hele feestje is. Twee meisjes zijn verkleed als... POES, en oja, één iemand heeft een piratendoekje op zijn hoofd. We eten een Texaans lekkernij: gerookt vlees (brisket) met bonensalade. Je hebt daar speciaal hout voor nodig (mesquite) en Evelyna heeft de hele boel opgekocht bij de Amerikaanse Food Winkel in Perth. ('So we can have a brisket, when ever and where ever we want'!) Het huis is vol, Michelle en Justin en hun zoontje Mitchel zijn er ook. Het eten is heerlijk! Er wordt door Joakim flink gegraven en dat ik OK, tot hij de stenen uit het pad gaat graven! Er leeft een kookaburra familie bij Evelyna in de achtertuin, mijn favoriete vogels! Iedereen is heel aardig voor mijn moeder die de hele middag met Tobias op schoot zit, het is leuk te zien hoe ontzettend veel opa en oma van onze nieuwe aanwinst houden! Opa kan ook uren zitten en babbelen met Tobias, hoewel luiers verschonen er niet in zit. Hoewel Cormac en Jaokim er altijd naar uit kijken om met elkaar te spelen, is het nog steeds niet echt 'samen'. Heen en weer rennen tegelijkertijd met het slaken van super hoge gillen, dat doen ze heel goed SAMEN. (En zo een 'dubbel pitch' doet echt pijn aan je oren.) naar de top

Feest Tijs
Omdat het weer niet ideaal is wordt de verjaardag van Tijs (3) thuis geviert. Erg leuk om wat mensen die ik ken via Martijn en Claire, en hun kids weer te zien. Als ik rustig met Tobias zit hoor ik oppeens Martijn, Tijs en Jaokim ter verantwoording roepen... Die twee hadden de hele schaal met spekjes opgegeten en maakten goed gebruik van de extra energie die daarbij vrijkwam: ze hingen aan de lamp, oftewel: 'where 'bouncing of the walls'. Ik pak de bezweette Joakim op en probeer hem over te halen naar het boekje te luisten wat ik voor begin te lezen. Ze zijn dan even rustig. Opa en oma komen aan, die waren wat later omdat ze eerste naar de kerk wilden. Het regent pijpenstelen en daarom had de pastoor ze een lift gegeven. (Zo gaat dat in Perth..) Claire had weer eens een heerlijke chocolade cake gemaakt en het huis versiert. Tijs geniet van de aandacht en de kadoos, hij is écht jarig, HYPER-DE-PIEPER zoals dat hoort. naar de top

Opa fietst wat af: naar Fremantle, IKEA en Hillary's en wandelt via de stad, langs de rivier naar Freo. 's Ochtends heeft hij altijd wat moeite om uit bed te komen, dan is ie stijf, maar als hij dan opgewarmt is dan gaat het weer als de dag ervoor. Hij zit thuis altijd achter het kastje in de avond. Wij hebben natuurlijk geen TV en omdat hij de vorige keer zo goed gelezen had (alsof je het over een kind hebt..) had ik deze keer wat boeken gekocht omzich zelf mee te vermaken als het te koud en te donker voor wandelen en fietsen is. Ik weet nu zo ongeveer waarvan hij houdt, dus ik had 'de kleine geschiedenis van Amsterdam' en 'De zomer van 1823 / Lopen met Van Lennep', van Geert Mak bestelt. Met de Australische vaderdag had ik ze aan hem gegeven. Binnen twee weken had hij ze uit. Daarna was het feest voorbij. Opa was weer terug bij af, dwz. terug bij de Voetbal international en de damesbladen van oma. Wie heeft er nog tips voor hem? Hij houdt van non-fictie... naar de top

Opa en oma fietsen naar IKEA
Grote vuilnis ophaal... WAUW .
Er wordt flink gesnoeit in de tuin
Inbraak
We gaan een middag naar het strand bij Floreat, daar hebben ze een nieuw café (gelukkig, WEG met die zuurpruim die daar zijn oude feta salades verkocht!) dat we natuurlijk willen uitproberen. In de afgelopen weken is opa vaak bij het strand geweesd en ik weet dat ze aan het verbouwen en opknappen zijn geweesd. Hij was er altijd helemaal VOL van. 'Ze doen helemaal niets'! 'Veel roken, drinken en kijken wordt afgewisseld met een beetje tegelen en verven', Opa is er helemaal overstuur van. 'in Nederland werken bouwvakkers ZO hard', en zijn stem slaat over van emotie, 'en hier doen ze maar wat', 'het is niet te geloven'. Dus pakt opa om de zoveel dagen zijn tasje (flesje Cola en zonnebrand) en gaat op het muurtje bij Floreat en CityBeach zitten om te kijken na de luie Australische bouwvakkers. Gelukkig spreekt hij de taal niet, anders had hij vast een opmerking geplaats. Affijn. Het cafë heeft een nieuwe naam: 'THE KIOSK' en het ziet er gezellig (Beachie) uit van binnen. Na een wandling in wind en kou, nemen we een kopje koffie binnen. Björn is ondertussen ook aangekomen. Als we naar de auto terug lopen, zien we het gelijk, de ruit is ingegooit. Er ligt glas op de grond. Ik ben zo perplex.. ik heb moeite om na te denken. Opeens weet ik het weer, we hadden een tas in de auto laten liggen, daar zat speelgoed in van Joakim. Het was een tas van mij, een leren dames tas. Ze zullen wel gedacht hebben dat er iets van waarde inzat. Wat stom zeg. Ik had er nooit bij stil gestaan dat zoiets je hier kon overkomen. Mijn ouders zijn er ook stil van. Na al die verhalen van ons over hoe Easy Going Perth wel niet is... En dat is niet alles. In de auto naast ons zitten twee super stone junkies. Weg is dat zorgvuldig opgebouwde beeld van Perth, dat we vrienden in Nederland voorhouden. naar de top

Doop Tobias en het afscheid van Elleke en Roy
We hebben het voorelkaar gekregen om de doop van Tobias in één week te regelen. Onzettend vriendelijk natuurlijk van de pastoor van onze kerk, Greg Pfeiffer. Hij is nieuw en probeert zijn beste beentje voor te zetten. Dat dan ook het een en ander mis gaat tijdens de dienst is niet zo erg. De electriciteit is uitgevallen en daardoor werken de microfoons niet, ook het orgel kan niet aan. Er wordt altijd gebruik gemaakt van een scherm waarop de teksten van de gezongen liederen staan, en nu moet iedereen in het liedboek, net als vroeger, de psalmen opzoeken. Ach, het heeft wel iets speciaals zo. Oma en ik hebben een halve dag in de keuken gestaan om twee platen met appeltaart te bakken. Ze zien er Mmmm uit en smaken ook Mmm! Joakim begrijpt van alles geen hout, maar zo is dat als je niet zo vaak in de kerk komt. Tobias vind de glas in lood ramen geweldig en blijft maar staren. We vinden het allemaal erg speciaal dat opa en oma erbij zijn! naar de top


De dooptaart
Oma helpt mee met bakken
De doop van Tobias

St Johns Lutheran church
Tijs was er ook bij
Jurk weer uit, trainingspak aan!

Yanchep
Daarna gelijk in de auto naar Yanchep naar de afscheidsBBQ van Elleke en Roy. Hoe weet ik niet, maar we rijden verkeerd en komen weer eens als laatste aan. Opa besloot niet mee te rijden, hij zou in de achterbak moeten, en zegt dat hij het wel op de fiets gaat proberen. Als we aankomen staat hij bij de weg, en ik denk; we zijn toch niet zo ver omgereden, dat hij ons heeft ingehaald met de fiets? Maar dan vertelt hij dat Martijn hem heeft overgehaald om gewoon met hun mee te rijden. Tobias is een zonnetje en zit gewoon lekker te zitten in de kinderwagen. Het is leuk om Elleke, Roy, Boy en Jasmine nog even te zien, ze gaan naar Tasmanië waar ze een huis op een heel groot stuk land hebben hebben gekocht. Ze hebben er super veel zin in, en gaan via een vakantie in Nederland direct door naar hun nieuwe stekkie. naar de top

Joakim's tas
Dat joakim alles verzameld in zijn tasvakjes en dat dat dan overal heen moet, moest eens slecht aflopen. Hij had plakken worst uit de koelkast gehaald en in zijn rugzak gepropt. Toen ik bij Jellybeans met Jessica, zijn leidster, stond te praten en ik zomaar zonder reden in zijn zakje voelde, haalde ik de groenbespikkelde plakken eruit. Ik schaame me natuurlijk rot, en maakte er (wat moet je anders doen?) maar een grapje van. De plakken zaten helemaal aanelkaar gegroeit en Joakim begon natuurlijk hard te loeien toen ik ze weg wilde gooien. 'NeeH mijn WORST' riep hij huilerig. Zo ook met het opruimen van het huis. Het lijkt wel op hij een derde oog heeft voor nietbedoelde speledingetjes. Mijn nagellak heeft hij gevonden en opengemaakt. Vol trots laat hij zijn blauwe vingers zien. (Dus, niet nagels maar vingers gelakt...) Voor Tobias is hij meestal lief, zo lief dat hij hem HEEL HARD wil knuffelen of zoenen. naar de top

Bibbulmuntrack
We doen een dagje Kalamunda, en parkeren weer bij de Camelfarm en lopen een stukje van de bibbulmuntrack. Opa raakt zo enthousiast, dat hij een paar dagen gaat lopen 'de volgende keer'. Het is ook heel erg leuk. Het weer ie zalig en we genieten allemaal van de bush en de bushflowers. Oma en ik en de kidz doen nog een rondje kamelen en andere dieren terwijl opa en Björn naar Mundaring rijden op de fiets. Zij zijn er natuurlijk veel eerder dan ons, omdat ze mega hard gefietst hebben. Vooral B vind het leuk opa zijn achterband te laten zien, en die moet weer zo diep gaan dat hij er helemaal door zit. In Mundaring zit een mega lekkere pizzaria waar ze ook dessert pizza's hebben. We zitten buiten ( een beetje te bibberen) en eten ons buikje rond. Het is inderdaad een super pizza! Dan naar huis, het is alweer donker aan het worden.



Kangaroo paw
Tobias is in slaap gevallen
naar de top